Ik zoek het leven nog hier.

Een kleine plaats met veel licht.

De oever die afmeert op haar eigen zand,

Daarbij rollend is, en terug kruipt, zich in zuigt.

En weer verdwijnt.

Het was weer hetzelfde niet verstaan.

Ik hoorde niet goed en moest alles dubbel vragen.

Maar het was blauw en prachtig en lag daar aan het meer

Zichzelf schoon te baden.

..........

 

Neem een Maan-Bad - 60 tellen dicht met licht gesloten ogen -

60 tellen open - klimmend naar de sterren die weg dreigen te lopen -.

Ongewoon helder die maan, te fel bijna.

Sterren, weg uit de tijd,  ver voorbij het ritme dat rust in openingen

van speldenprikjes die lijken te dansen en te schitteren.

Soort van verbond in het duister zonder mij.

Veel groter en immenser dan ik kan vermoeden.

 

...........

 

Zichtbaar voor de een, onmerkbaar voor de ander.

De achterkant. Dat licht op het netvlies, goud breekt uit blauw.

Paars, een zwevende kleur, passeert donuts die lijken op Indigo monsters.

Het zwarte is bedekt door licht dat nog geen naam heeft.

Raadsels van eeuwen verbergen zich hier, schijnen op verdroogde wateren.

Het omfloerste vocht kan zich , achteraf gezien, alleen uitdrukken in pijnloze krijtrotsen.

Het genot dat de diepte koers geeft, er hoog boven toornt is van

alle tijden, op alle plaatsen, in alle werelden.

 

...........

 

Ongekende ruimte in mezelf,

Alles weerbaar gemaakt en klaar voor de start.

Want het andere einde is het onverklaarbare einde

en daar word ik blij van.

Stel je voor geen licht, geen duisternis, het bestaan

Moet nog worden uitgevonden door mij.

Mijn lichaam is nu nog rest van een beperkte overlevings-tijd

Maar eens is het vloeibaar als water.

Ogen zullen niet meer nodig zijn, gevoelens irrelevant,

Het zal bestaan in ruimte zonder besef van tijd.

Laat me vervallen. Laat me tasten op goed geluk.

Omdat ik nooit iemand was om aan door te vertellen,

Doe ik het nu, ik doe het nu.

 

.............